Eén van de grootste geneugten van het moederschap was de ontdekking van de kinderboeken; er ging een wereld voor me open.

Ik kocht eindeloos prachtige prentenboeken en we begonnen al vroeg elkaar verhaaltjes te vertellen. Daarna volgden de jaren dat ik haar mocht voorlezen tot ze ongeveer vijftien was. Die laatste jaren las zij mij ook af en toe voor en we hebben nog steeds hetzelfde lievelingsboek: Brief voor de Koning van Tonke Dragt.

Daarin huizen een aantal personages die nog altijd tot de verbeelding spreken:

Tuiri zelf natuurlijk, maar ook de Nar, de Kluizenaar en de Dwaas. Prachtige archetypen met even prachtige verhalen. We hebben het zo vaak gelezen; hardop, voor onszelf en altijd als één van ons ziek was, herlazen we De Brief voor de Koning en het vervolg De Geheimen van het Wilde Woud. Het was een soort medicijn.

Afgelopen zaterdag, aan het begin van de Kinderboekenweek, reisde ik op één dag heen en weer voor een paar prettige uren met mijn inmiddels volwassen dochter. Ik reisde per trein, 1ste klas op mijn vrij-reizen-dag. Zo nu en dan is dat de oplossing, omdat het anders te lang duurt voordat we allebei tijd hebben om een weekendje samen door te brengen.

Helaas zorgden 'geplande werkzaamheden' én een ongeplande seinstoring voor een forse verlenging van de reistijd op de terugweg. Het werd een kleine uitputtingsslag om het goede humeur te behouden tijdens het voortdurend overstappen van trein op een andere trein, op de bus en weer in de trein.

In de bus van Zwolle naar Steenwijk had ik gelukkig de voorste stoel kunnen bemachtigen; achterin werd ik altijd misselijk. Toen ik goed en wel zat stapte er een man in die me al eerder was opgevallen. Hij was enorm. Zijn jack zat wat gedraaid om zijn grote lijf en zijn ronde gezicht was bedekt met stoppels. Zijn ogen stonden wat vreemd vond ik. Hij stapte langs me en ik haalde opgelucht adem. Op dit late uur had ik er geen behoefte aan om zo'n reus naast me te hebben op de krappe busbankjes. Een moeder plantte haar jongste naast me en zocht zelf een plek verderop. Het meisje pakte haar boek en tot mijn verbazing en plezier zag ik ze 'ons' lievelingsboek las! Ik probeerde een praatje met haar aan te knopen, maar ze was niet geïnteresseerd. Ik herkende die blik: laat-me! Ik-wil-lezen!

Inmiddels was de grote man schuin achter mij naast een tengere jonge vrouw gaan zitten. Zodra hij zat opende hij het gesprek; met een kleine zaklantaarn scheen hij op zijn lappen pop en begon haar te vertellen over zijn Vriend, de Papegaai. Zijn monotone stem verraadde wat al enigszins zichtbaar was: hij was niet zo oud als hij groot was.

Ik was moe en begon we wat te irriteren aan het constante geluid van zijn toonloze verhaal.

Hij deed me denken aan de Dwaas in het boek dat naast mij gelezen werd, Marius heette hij.

Op dat moment boog de grote man zich naar mij toe en zei:

'Ik heet ook Marius' en hij zwaaide zijn bontgekleurde papegaai voor mij heen en weer.

Ik was stom verbaasd.

'Mijn moeder wilde dat ik ook mensen ging redden en daarom heeft ze mij zo genoemd.

Ik kan jou ook wel redden' en hij keek me heel lief aan.

Ik zag dat hij mooie ogen had en zei dat me dat wel fijn leek om door hem gered te worden.

Er kwam een grote, stralende lach op zijn gezicht, die de hele bus leek te verlichten....

Ja, het licht ging aan want we waren er, in Steenwijk. Ik was dus toch nog ingedommeld, net als het meisje naast me. De Brief voor de Koning lag open tussen ons in en Marius zat

klaar wakker achter me. Bij het uitstappen hielp hij iedereen, ook als het niet nodig was.

Hij reisde niet verder en liep mee naar de trein die klaar stond.

'Dag', riep hij en zwaaide. Heel lang. Steeds kleiner werd zijn gestalte op het perron. Maar hij bleef zwaaien met die grote armen van hem. Mijn held uit het boek was tot leven gekomen. Marius, die me wilde redden.

Een beter begin van de Kinderboekenweek had ik niet kunnen verzinnen.

Ineke M. Verdoner