Het is nu, in 2011, precies 100 jaar geleden dat Taylor begon om het machinistische-systeemdenken toe te passen op de productieprocessen van bedrijven.

Ook in andere sectoren is dat model leidend geweest; ik noem dat -kort door de bocht - het lopende-band-model; ieder voegt een onderdeel toe en alleen de Leider heeft zicht op het geheel. Meer en meer gaan we aan die verregaande arbeidsdeling voorbij, hoewel het lijden dat daardoor is ontstaan nog niet voorbij is.

Het tijdschrift Slow Management wijdt zijn herfstnummer aan de invloed van Taylor en de andere visies die ontstaan. De aandacht voor dit onderwerp is een typisch voorbeeld van synchroniciteit: uitingen van een verschijnsel die zich tegelijkertijd manifesteren. Ik noem er een paar die mij onder ogen komen:

• * de NTR brengt sinds een paar weken weer een serie over De Slavernij op de tv;

• de discussies over Het Nieuwe Werken (HNW) is overgegaan in cursussen en training over hoe werken anders te organiseren;

• * Christina de Châtel maakt een prijswinnende dansvoorstelling waarin de waanzin van het alsmaar doorgaan wordt gedanst op machine-achtige muziek.

• * het boek 'durf te vragen', een opbrengst uit het twitterwezen, heeft het licht gezien;

• een toenemende belangstelling voor de betekenis van de Mayakalender, de opkomst van Grootmoeders-groepen, Lichtwerk e.d.;

• * de grote opkomst wereldwijd onder de naam Global Change Movement;

• * de Belgen experimenteren met een andere democratische vorm om grote onderwerpen te bespreken met grote groepen mensen in de samenleving.

Er is overal beweging gaande die uitdrukking geeft aan veranderingen die zich in onze samenleving afspelen. In een poging om die ontwikkelingen samen te vatten noem ik het dat zich een gevoel van urgentie manifesteert om uit afgescheidenheid te stappen. Het besef dat we allemaal met elkaar verbonden zijn en het verlangen om die verbindingen te leven is de diepe drijfveer van steeds meer mensen.

Taylor had een machine-matige vorm van samenhang uitgedacht, zodat productieprocessen soepeler zouden verlopen en daardoor een hogere opbrengst en dus winst zouden genereren. In deze tijd zijn we toe aan het doorbreken van dit te ver doorgevoerde systeem: we willen deel zijn van het geheel, de menselijke maat moet weer leidend zijn en 'zingeving' en van 'betekenis zijn' worden ook binnen organisatieprincipes steeds minder als 'soft' aangeduid.

Ik was zaterdag 15 oktober op het Beursplein in Amsterdam, samen met Sanne en nog 2000 anderen. Het was stralend weer en dat vind ik een goed omen. De roep op het protest-plein was divers: om geld weer als middel te gebruiken en niet als doel, om Moeder Aarde centraal te stellen in beleidsvorming, om elkaar lief te hebben. Er waren veel kinderen, er was kleur, muziek en aan het einde van de dag volwaardig voedsel voor een vrijwillige bijdrage.

Mijn hart liep over toen 'Imagine' van John Lennon werd gezongen. Trouwe lezers weten van mijn liefde voor de tijdloze tekst van deze song omdat al het verlangen naar een betere wereld, de Nieuwe Aarde er uit spreekt.

'You may say i'm a dreamer, but i'm not the only one' werd die dag weer een beetje meer bewaarheid. Vanuit die inspiratie heb ik de microfoon gepakt om mijn blijdschap dat we bij elkaar waren, niet alleen als demonstranten, maar vooral als 'gathering' uit te spreken. Ik kreeg zoveel bijval!.

Er komen steeds meer mensen bij op de pleinen, waar gepraat, gefilosofeerd, gedacht wordt over hoe-verder. Natuurlijk is er geen snel plan, want die hebben we allemaal al langs gehad. Het gaan nu om Slow en Samen. Het gaat om bezetten met als doel bevrijden van alles dat niet meer werkt en dat we niet meer nodig hebben. Ik kom je graag tegen, laten we het er over hebben, bij de koffie, op een plein, via twitter #occupyAmsterdam, #occupyeverything; overal dus.

En heel graag via dit blog.

Ineke M. Verdoner

Op 40 minuten: Dansgroep Amsterdam van Christina de Chatel.

Buitenhof over het Belgische initiatief

ManagementMagazine Slow management