Het valt veel mensen op en het komt overal ter sprake: het lijkt alsof de hele wereld door elkaar geschud wordt. Hier en daar letterlijk door het overmatige water in Thailand en Italië en weer een aardbeving in Turkije. We hebben net een week van voortdurend overleg tussen de regeringsleiders achter de rug; paniekvoetbal over de financiële crisis en met name de gevolgen voor de Euro en de Europese samenwerking.

De Libische dictatuur is voorbij en de bevolking staat voor de opdracht om een nieuw en eigen bestuur te ontwikkelen. De Occupy-beweging breidt zich verder uit en weer is er een jonge asielzoeker die dreigt te worden uitgezet. En dit is slechts een willekeurige greep

What the hack is going on?

Iemand formuleerde het als volgt: nu de Maya-kalender afloopt begint de tijd waarin al het

goede versterking krijgt uit het collectief en het 'kwaad' zijn macht zal verliezen.

Dat lijkt een mooie profetie, maar als je de krant leest dan lijkt het er niet op dat die tijd in aantocht is. Het omgekeerde lijkt eerder het geval.

Maar wat gebeurt er eigenlijk?

Nog niet eerder was het zo zichtbaar wat zich afspeelt in torentjes, parlementen en aan vergadertafels. Meer dan ooit komt datgene dat voorheen verborgen bleef in de openbaarheid. Steeds minder mensen snappen de complexe financiële systemen en steeds meer deskundigen geven toe dat de constructies niet meer te volgen zijn.

Ik vertaal al deze signalen als de grote opruiming die moet plaatsvinden alvorens er ruimte kan zijn voor een nieuwe ordening.

Moeder Aarde schijnt haar eigen wijze van herschikking te hebben en roert zich om weer in een goede positie te komen. Dat veroorzaakt op veel plaatsen uiterst moeilijke omstandigheden en brengt mensen ook nader tot elkaar.

De Eurolanden hebben zich met elkaar verbonden en moeten daarom net zo lang met elkaar om tafel tot er weer een stukje basis is om verder te kunnen. Makkelijke oplossingen zijn al lang uitverkocht, dus het komt er echt op aan.

Het Libische volk gaat de gigantische uitdaging aan om uit het niets een samenleving te creëren die recht doet aan ieder mens en dat zal niet zonder vallen en opstaan gaan.

De Occupiers in al die steden op de wereld houden zich bezig met de universele oefening om op een goede manier van gedachten te wisselen over allerlei grote en kleine zaken, naar elkaar te luisteren en nauwlettend te zorgen voor het vreedzame karakter van dit samenzijn, in de meest brede betekenis van het woord.

Dat is wat er gaande is. Overal gaat het licht aan en dat toont de werkelijke stand van zaken. Het ziet er vaak niet fraai uit en daar kan je pessimistisch en depressief van worden. Dat kan je ook niet doen en op zoek gaan naar je eigen bijdrage aan de omwenteling en herschikking. Of je je nu laat inspireren door de Maya-kalender die vandaag, 28 oktober afloopt, door de bevlogenheid van de Occupiers, of door een Angolese jongen en zijn Nederlandse familie die aantonen dat wetten en regels er dienen te zijn om mensen te steunen en niet om weg te sturen.

Hoe dan ook, het is tijd.

Tijd om het goede te helpen versterken. Dat kan op allerlei manieren en het is de bedoeling dat ieder dat doet overeenkomstig haar en zijn eigen mogelijkheden. Kleine beetjes helpen en hebben grote gevolgen. Juist nu. Want wij zijn de verandering die we willen zien.

Wij zijn de rest van de wereld en het is aan ons om deze prachtige planeet over de drempel van de Nieuwe Tijd te helpen.

(Amen en Welterusten)

Ineke M. Verdoner

Prachtig artikel van Bas Heijne in NRC