Voorbij de waan van de dag
Blauw
Ik realiseerde het me toen ik vrijdagmiddag op mijn rug lag en de helder blauwe hemel inkeek. Het was stralend weer en na een fikse wandeling was het voldoende warm om nog even een buitendutje te doen in mijn verrukkelijke ligstoel. Maar daar kwam het niet meer van; mijn hersens hadden 'blauw' gespot en de hele week kwam langs.
Het begon eigenlijk vòrige week al, toen ik kennis maakte met een inspirerend mens die een blauwe achternaam bleek te hebben. Het tweede blauw deed zich zondagavond voor. Radio 6 heeft dan een heel prettig radioprogramma dat in de vertrouwde handen is van Co de Kloet. Hij sprak in de studio met Michiel Borstlap die een nieuwe cd had afgeleverd en als je iets leuks mailde, dan maakte je daar kans op. Ik dacht eerst dat ik Keith Jarrett hoorde, maar het was één van de composities die Borstlap had gemaakt voor zijn pas geboren dochter. Prachtig, sfeervol. Ik mailde snel iets en Yess! een half uur later ontving ik bericht dat de cd Blue naar me opgestuurd zou worden. Is inmiddels ontvangen en de klanken kleuren nu mijn huis. Een aanwinst.
Dinsdag was het de dag dat Mauro een blauwtje liep. Overal vond hij dichte deuren. De cda-dissidenten zeiden dat de 'oplossing' er was, maar in wezen redden zij hun eigen huid en niet die van de 18jarige Angolese Nederlander die dus nog altijd met uitzetting wordt bedreigd.
Maar het bleef de hele week onrustig. In mijn eigen programma werden afspraken verzet, een opdracht die binnen handbereik was werd op de lange baan geschoven en nieuwe mogelijkheden werden geboren; blijdschap en teleurstelling bleven door elkaar lopen, in een hoog tempo. In de buitenwereld was het niet anders; weer vergaderden de rijkste landen en wij weten niet waarover en wat dat opleverde. De tegenbeweging, de Occupy Movement, maakte eveneens crises door; politiegeweld o.a. in Oakland en Amsterdam zette de hang-occupyers eruit, waardoor de Beweging in beweging kan blijven. Berichten over de Arabische Lente melden op veel plaatsen zware bewolking.
Donderdagavond keek ik nog even Blauw en Witteman (grapje!). Daar zag en hoorde ik voor het eerst Ingeborg Beugel. Stevige stem, actief aanwezig en vooral, als voormalig correspondente in Griekenland, goed op de hoogte van interessante details aangaande de Griekse crisis. Ze bracht nuance in het al te makkelijk opgeroepen beeld over luie en opstandige Grieken en belichtte wat voor iemand Papandreou nog meer is dan de gedoodverfde onbetrouwbare staatsman. Ze benadrukte de rol van de banken, die al jaren veel te hoge leningen gaven en hun aandeel in de huidige ellende. Toen ik mijn enthousiasme over haar inbreng in 140 tekens op Twitter wilde delen, bleek dat er al over haar gesproken werd. Het was ongelofelijk! Alle denkbare sexistische uitspraken in no time op de timeline. Ik was perplex. Je hoeft het niet enthousiast te zijn over iemands bijdrage, maar ik ergerde me groen en geel (en je weet dat dat samen blauw is) aan de wijze waarop ze werd afgeschilderd. Het herinnerde me weer aan het maaiveld en hoe je kop eraf moet als die er boven uit steekt. Maar ze is mijn nieuwe heldin.
Ik dacht dat er nog een blauwe maandag was, maar dat is me ontschoten.
Vrijdag 4 november was het volgens de Maya-kalender de dag van de Blauwe Adelaar, toon 3, met als boodschap: gebruik je onafhankelijke visie om te volgen wat je hart je ingeeft vandaag. Volgens mij is dat altijd een goed advies. Het was vandaag ook mijn moeders verjaardag.
Dus alle reden om te gaan dansen in mijn nieuwe blauwe jurk.
Ineke M. Verdoner